Cresting

Cresting dankt zijn naam aan een golf die naar de top stijgt. De reeks volgt veranderingen in een vergelijkbare fase. Op dit moment worden ze vooral gedreven door AI en dringen ze door in werk, geld, gezondheid en tijd, terwijl de verklaringen eromheen nog net de verkeerde vorm lijken te hebben. De meeste van die veranderingen hebben inmiddels een naam, en aan die naam hangen meningen. Wat mij interesseert is de kloof tussen een naam voor iets hebben en begrijpen wat het met iemand doet.

Elke aflevering is een kort verhalend essay, gemaakt om met plezier naar te kijken. Het onderzoek doet het meeste werk uit het zicht. Op het scherm verschijnt een verhaal, met gestileerde beelden en een vertelling die ook overeind blijft als het beeld uit staat.

Een aflevering begint meestal daar waar het probleem werkelijk zit. Niemand heeft een AI-probleem. Mensen hebben een geldprobleem, een werkprobleem, een gezondheidsprobleem, een tijdprobleem. Hoe het vanaf daar verdergaat, hangt af van wat het natrekken oplevert. Soms blijkt het standaardantwoord ontworpen voor een gemiddelde mens die niet bestaat. Soms gaat het mis om saaiere redenen. Soms klopt het gewoon, en is het onwelkom. Een einde dat mooi rondloopt kan nuttiger aanvoelen dan het is, en daarom eindigt een aflevering waar het bewijs eindigt, ook als een plan beter zou aanvoelen.

Een paar middelen komen er niet in. Informatie achterhouden en dat als spanning verkopen. Cliffhangers die worden opgezet en waar de reeks daarna niets mee doet. Urgentie waar de feiten geen aanleiding toe geven. Warmte die is uitgedacht om op vriendschap te lijken. Een aflevering die er af uitziet omdat de planning erom vroeg. Een onderwerp zo lang buigen tot het alleen nog om kampkeuze gaat. Ze zijn niet uitgesloten omdat ze niet werken - de meeste werken juist wel, en dat is precies het probleem. Ze kopen aandacht met een kleine misleiding, en zodra dat het mechanisme is, moet al het andere wat de reeks zegt op goed vertrouwen worden aangenomen.

Ik schrijf en monteer elke aflevering zelf. De vertelstem is synthetisch; dat wordt in elke aflevering vermeld. De redactionele toon is nieuwsgierig en even sceptisch over technologisch evangelisme als over reflexmatige paniek, en richt zich vooral op wat een abstracte verandering met één echt mens doet. De bronnen bij de feitelijke beweringen komen hier bij elke aflevering te staan. Waar een spoor doodloopt, blijft het gat zichtbaar.

Wat de afleveringen bij elkaar houdt is geen onderwerp maar een moment: iets gewoons is zich anders gaan gedragen, en de golf heeft de top nog niet bereikt.

Dit is Cresting.